Historia miasta Tisno

Przodkowie dzisiejszych Tišnjan, osiedlając się na wyspie Murter, zajęli północno-wschodnią część wyspy, a miejscowość wzięła swoją nazwę od cieśniny, w której się osiedlili. Najstarsze chorwacka nazwa Tishno znajduje się z rysunku z 1567 roku, który dzisiaj można oglądać w Muzeum Miasta Szybenika.

Pierwotna nazwa była wielokrotnie zmieniana na przestrzeni dziejów. Nazwa Tisno została przetłumaczona na język włoski  ̶ Stretto w czasie spisu ludności i tworzenia map topograficznych cesarstwa Austro-Węgierskiego (kiedy jednym z języków urzędowych w Dalmacji był język włoski), a później dla starej Jugosławii wróciło Tijesno jednak jako słowo pospolite, a nie nazwa geograficzna. Chociaż według ówczesnych zasad pisowni, nazwy miejscowości miały być odczytywane i zapisywane w dialekcie używanym przez mieszkańców tego miejsca, to jednak Tisno nadal pozostało Tijesno. Ponownie pierwotna nazwa Tisno powraca po odzyskaniu przez Republikę Chorwacji niepodległości.

Historia miasta Tisno

            Wyspa Murter była zamieszkała już w średniowieczu i powstały na niej co najmniej dwie osady. W czasie coraz częstszych najazdów wojsk tureckich na cały obszar regionu szybenickiego w drugiej połowie XV wieku, logiczna wydaje się decyzja administracji weneckiej , by częściowo uniemożliwić dostęp do wyspy. W celu jej obrony w miejscu, w którym wyspa znajduje się najbliżej lądu, w 1475 roku zbudowano twierdzę obronną i mury.
            To właśnie budowa muru obronnego z pewnością pomogła ludziom znaleźć schronienie przed Turkami. Prawdopodobnie proces przenoszenia ludności z pobliskich osad z lądu na wyspę trwał latami i przez analogię do innych powstałych wówczas osad, możliwe jest, że obszar dzisiejszego osadnictwa początkowo służył jedynie za schronienie w czasie zagrożenia tureckiego. Gdy zagrożenie minęło ludność powracała do starych domostw w Oštriciu, Ivinje i Dazlinie. Jednak z powodu coraz częstszych najazdów wojsk tureckich część ludności ostatecznie przeniosła się na wyspę na stałe. Większa liczba mieszkańców wyemigrowała w pierwszej połowie XVI wieku. Mianowicie, według źródeł historycznych, Turcy zburzyli i podpalili kościół parafialny św. Marcina w Ivinj, więc ludzie którym udało się uciec ustanowili nową parafię pod wezwaniem Ducha świętego w Tisno. Parafia Tisno została założona w 1548 roku. W tym czasie nowi mieszkańcy rozpoczęli budowę solidnej osady, która wkrótce uzyskała wszystkie cechy wiejskiej wyspiarskiej  osady z kamiennymi domami i repertuarem typowych detali architektonicznych, które można znaleźć również w innych osadach na wyspach.

Położenie Tisna w miejscu, gdzie spotyka się wyspa i ląd dawało osadzie przewagę nad innymi miejscami na wyspie. Osada szczególnie rozwinęła się pod koniec XVII i na początku XVIII wieku, kiedy to  do Tisna przeniosło się kilka rodzin z  Włoch. W tym czasie postęp osadnictwa był wyraźny. Populacja wzrosła, gdy mieszkańcy zdecydowali się rozbudować miejscowość, stawiając więcej kamiennych domów i kościołów. Dwie rodziny ̶ Gelpi i Banchetti przyczynili się do budowy charakterystycznych dalmatyńskich domów barokowych. W XIX wieku dom wybudowany dla administracji miejskiej miał wyraźne znaczenie architektoniczne.

Położenie Tisna w miejscu, gdzie spotyka się wyspa i ląd dawało osadzie przewagę nad innymi miejscami na wyspie. Osada szczególnie rozwinęła się pod koniec XVII i na początku XVIII wieku, kiedy to  do Tisna przeniosło się kilka rodzin z  Włoch. W tym czasie postęp osadnictwa był wyraźny. Populacja wzrosła, gdy mieszkańcy zdecydowali się rozbudować miejscowość, stawiając więcej kamiennych domów i kościołów. Dwie rodziny ̶ Gelpi i Banchetti przyczynili się do budowy charakterystycznych dalmatyńskich domów barokowych. W XIX wieku dom wybudowany dla administracji miejskiej miał wyraźne znaczenie architektoniczne.

Autor: 
www.tz-tisno.hr (tłum. Patrycja Szcześniak)
Źródło: 
https://www.tz-tisno.hr/hr/istrazi/tisno/o-imenu-i-postanku-tisnog/

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisz kod z obrazka.
1 + 0 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.